De laatste werkdag

En dan is het zover 11/11 je laatste werkdag. Bijna niet te geloven dat je precies op die dag uitkomt maar alles heeft een reden. Hoe bewuster ik ben geworden hoe meer ik de symboliek van getallen ben gaan waarderen en hoe meer de onderlinge samenhang mocht gaan zien.

Uiteindelijk mocht ik een aantal vakantiedagen opnemen en kwam het precies op 11/11 uit. In Limburg waar de carnaval een belangrijke rol speelt, een bijzondere dag.

Bijna 10 jaar heb ik mogen werken en heb ik ook het werk weer leren loslaten. De weerstand die jaren terug op m’n pad kwam heeft me allemaal geholpen om beetje bij beetje ook de interventie (radiologie) te leren loslaten.

Ik weet nog goed dat ik op terugweg naar Twente na mijn sollicitatie in het Atrium ziekenhuis (het huidige Zuyderland locatie Heerlen) intuïtief wist dat ik aangenomen zou worden en ik ook wist dat ik het moest gaan doen ondanks dat er rationeel nog wel consequenties waren ten aanzien van mijn mijn zoon die in Twente achterbleef en ik ook een goed lopend iPhone repair bedrijf had opgebouwd. Destijds dacht ik naïef genoeg dacht ik bepaalde stappen te zetten op werk gerelateerd gebied. Nu achteraf kan ik zeggen dat deze ontwikkeling met name op emotioneel en spiritueel vlak lagen, daar had ik blijkbaar meer te leren…

Als jonge medisch specialist had ik de illusie dat ik eindelijk bereikt had waarvoor ik hier op aarde was. Mensen faciliteren in fysiek beter worden…. Nu 10 jaar laten weet ik dat ik inderdaad hier ben om mensen te helpen maar dat de reguliere medische wereld niet meer mijn wereld is. Dat deze heus niet altijd draait om patiëntenbelang maar ook heel regelmatig om de emotionele intelligentie van de dokter. De farmaceutische industrie bepaalt voor een groot deel wat er gebeurd en aangezien de mens een gewoonte dier is, is het vrij gemakkelijk om ook dokters te overtuigend, als je de boodschap maar vaak genoeg herhaald.

Mooi voorbeeld is bijvoorbeeld het cholesterol verhaal. Statines zijn een veel gebruikt medicijn met relatief veel bijwerkingen die al jaren worden voorgeschreven met name bij cardiovasculair belaste patiënten, maar waarvan de laatste jaren meer en meer duidelijk wordt dat het NNT (numbers needed to treat) erg hoog is. Je moet 300 mensen jaren behandelen om 1 cardiac event te voorkomen en dan nog maar te zwijgen van het risico profiel waarvan geschat wordt dat de risico’s op majeure bijwerkingen wellicht vele malen hoger zijn dan het preventieve effect. Als vasculair radioloog kan ik zeggen dat ik geen enkele  vasculaire collega erover gehoord hebt de afgelopen jaren en niet omdat ik er niet op lette kan ik je verzekeren… maar ja wat wil je ook als je de artsen laat opleiden door de industrie die verdiend aan die medicatie? En als de meeste artsen die boodschap maar vaak genoeg horen en te weinig tijd hebben om zelf ook op onderzoek uit te gaan is het nog te begrijpen ook. Voor de geïnteresseerden lees bijvoorbeeld het boek:”.    

de cholesterolmythe van Daan de Wit

Hmm ik dwaal weer eens af… de laatste werkdag….

Laat ik zeggen dat ik een heerlijke dag heb gehad. Mijn thuiswerkstation ingeleverd en toen ik op m’n werkplek kwam was deze omgebouwd in een soort carnavals festijn… de hele dag was het een aanloop van mensen die met attenties kwamen en ik vrees ook dat het een van de minst productieve dagen uit mijn carrière was ;)

Maar afgesloten met 2 mooie interventies eentje op een in de begin jaren vertrouwd gemaakt techniek om crossover de arteria Iliaca communis te recanaliseren met maar 1 punctie locatie en tenslotte een vena cava stent met het plaatsen van de door mij zo geliefde wall stent. Een door velen als obsoleet beschouwde stent met zeer mooie eigenschappen die ook nog eens “goed(koop)” is. De stent wordt veel langer naarmate hij smaller blijft, is retrieve-able en heeft een zeer goed radiate kracht en als je er ervaring mee hebt kan je er mooie resultaten mee bereiken.

Voor mij weer geen toeval dat ik daarmee mocht afsluiten!

Dat was werk inhoudelijk. Nu dan de emotionele kant van het verhaal. Ikzelf leef er natuurlijk al bijna 2 jaar naartoe. Wat begon op 6 januari 2020 en begon als een way out indien de vrijheden in Europa te beperkt zouden worden is uitgegroeid naar een totale emigratie en dat terwijl de vrijheden in Europa weer onbegrensd lijken te zijn. Het corona verhaal lijkt zijn beste tijd gehad te hebben gehad en zelfs in de telegraaf verschijnen kritische artikelen ten aanzien van de corona boosters. Maar ja op de achtergrond wordt er wel hard gewerkt aan een digitale ID en een central bank digital currency en een CO2 registratie dus in hoeverre we binnenkort nog echt vrij zijn, valt volgens mij nog te bezien.

De stappen om het werk los te laten ging ook weer geleidelijk. Als je me 5 jaar geleden vroeg waar zit je over 10 jaar neigde ik naar Zuid Amerika, de vraag is dan heb ik die realiteit gecreëerd of heb ik het aangevoeld, who knows.

Voor mij was de erg lage taxatie voor ons volledig stylish afgewerkte moderne huis al meteen een duidelijk signaal dat we het dus moesten verkopen. Willemijn had daar begrijpelijk wat meer moeite mee. Stel je voor, je hebt 3 jaar in een verbouwing gezeten en eindelijk is het precies zoals je wilt en van alle gemakken voorzien en dan moet je het loslaten….

We hebben zelfs nog gekeken naar een nieuwbouw woning in Amby (Maastricht) en uiteindelijk omdat het niet helemaal goed voelde daar toch vanaf gezien.

Toen ook Willemijn er meer aan toe was het huis los te laten, omdat we er toch wel iets heel moois voor terug zouden krijgen op het tropische Curaçao, ook stylish maar dan met zeezicht, een grotere tuin en zelfs een zwembad en dat terwijl het allemaal voor ons geregeld werd, ging het allemaal vrij snel.

Ons huis hoefde we niet eens in de verkoop gezet te worden. Er werd aangebeld en zonder makelaar konden we het vrij eenvoudig verkopen. Bizar eigenlijk dat we daar de makelaar zo dik voor betalen terwijl de standaard contracten gewoon online staan…

Mede omdat ik mijn pensioen en Willemijn haar overwaarde van haar appartement in Eindhoven de laatste jaren “in de stenen” had gestopt hadden we dus een leuke overwaarde en kon die nu gemakkelijk worden ingezet om belasting vrij op Curacao een huis echt helemaal van onszelf te hebben. Want ja wees reëel, niet helemaal van jezelf betekent in de praktijk gewoon dat het van de bank is want ook na 20 jaar rente en aflossing betalen en je betaald een paar maanden niet, dan kan de bank je huis gewoon verkopen en sta je op straat. En dus vraag ik me dus af is het dan wel van jou of denk je alleen maar dat het van jou is…..

Kortom ik had genoeg om naar uit te kijken en ik weet ook dat ik de laatste maanden aardig rond gestrooid heb met foto’s en verhalen van onze nieuw toekomst, maar gisteren werd me ook echt wel duidelijk dat veel van de mensen uit de teams waar ik vrij intensief mee heb samengewerkt de afgelopen 10 jaar me dat ook echt gunnen en dat is weer een reden tot dankbaarheid toch :-D

Maar desondanks heb ik toch een paar tranen gelaten en ook weer echt mogen verbinden met mensen, iets wat we als mensen allemaal nodig hebben om ons gelukkig en vervuld te voelen. Het is niet voor niets dat de geestelijke gezondheidszorg ten tijde van de corona nog meer overspoeld wordt met mensen in psychische nood want ja de overheid verbood ons om te verbinden. We mochten zelfs geen handen meer schudden, laat staan elkaar eens echt stevig knuffelen en verbaal verbinden met een mondmasker op gaat nu eenmaal een stuk moeilijker is mijn ervaring.

Op weg terug naar onze tijdelijke woning in Wijlre mocht ik door de mooiste route die ik ken in zuid Limburg ook echt afscheid nemen van het mooie limburgse landschap. Het gebied waar ik mezelf heb mogen vinden door te gaan zien dat wat ik voel  van mij is en dat de ander dat alleen maar spiegelt… het zegt in feite weinig over de ander maar veel meer over jezelf…. En als je in staat bent echt onvoorwaardelijk lief te hebben, ongeacht wat de ander zegt of doet dan spiegelt dat dus iets vanuit jezelf wat dus in jezelf zit. Een inzicht wat ik zo’n 7 jaar geleden mocht krijgen en wat mijn leven compleet veranderde. Hierdoor durfde ik meer en meer te gaan leven naar mijn hart. Oude angsten ten aanzien van mening van anderen, angsten ten aanzien van de dood en alle beperkingen die we ons in feite zelf opleggen een voor een af te schudden en meer en meer in vrijheid te gaan leven.

En ja, tijdens het mogen aanschouwen van een waanzinnig mooie ondergaande zon met een mooi hemels kleurenspel werd ik vervuld met dankbaarheid voor alles wat ik heb mogen meemaken in de bijna 10 jaar zuid Limburg in het besef dat ik gezegend ben. 

De avond hebben we af kunnen sluiten tesamen met het gezin van mijn zielmaatje die ik mede dankzij het Zuyderland heb mogen leren kennen. Dat was natuurlijk de kers op de taart of ja zoals Aivy zou zeggen de aardbei op de taart. Willemijn zei nog we hebben geen toetje en voila wat brachten ze mee… een taart als toetje… wellicht weer een voorbeeld van onze creatiekracht?!

Hoe de anderen het afscheid ervaren hebben kan ik alleen maar invullen maar als ik iets van Maya Angelou geleerd heb is het dat mensen uiteindelijk wel vergeten wat je gezegd hebt of wat je gedaan hebt maar dat mensen nooit vergeten hoe ze zich op dat moment gevoeld hebben

Overigens als ik ergens heb leren huilen is dat wel in de lange ritten die ik zeker in de eerste jaren tussen zuid Limburg en Twente heb mogen maken om Mika weer eens om me heen te hebben. Die ritten waar ik daarvoor een hekel had werden mijn meditatie en hebben me enorm geholpen mijn verleden te accepteren en steeds meer in het nu te leven en de toekomst met steeds meer vertrouwen tegemoet te kunnen treden.

Tranen zuiveren in mijn ervaring en er zijn weinig dingen zo ontstressend als je tranen eens heerlijke de vrije loop te laten. Iets wat ik in zuid Nederland heb mogen leren en ook heb leren waarderen

Nu op naar het het Zuid Amerikaans continent en wie weet, weet ik de Zuid Amerikaanse carnavals meer te waarderen. Dat ligt volgens mij meer in mijn “straatje”. Dansende mensen in de buitenlucht en minder maskers want volgens mij hebben we allemaal nog letterlijk maar zeker figuurlijk maskers op omdat we ons ware gezicht nog niet durven laten zien en is het juist nu de tijd deze maskers af te werpen en te gaan staan voor wie we echt zijn.